„Wiosnę” datuje się na lata 1477-1482. Artysta już w 1470 r. prowadził własny warsztat i pozostawał w bliskich kontaktach z Medyceuszami, dla których tworzył nie tylko różnego rodzaju sceny rodzajowe, ale również portrety.

Obraz przedstawia nadejście i świętowanie wiosny. Artysta ukazał swoich bohaterów na tle gaju pomarańczowego, będącego symbolem rodu Medyceuszy. Każda z namalowanych postaci ma pierwowzór w mitologii greckiej i rzymskiej. W centrum malowidła została umieszczona bogini miłości Wenus. Jej znaczenie podkreśla sposób ułożenia gałęzi ( łagodny łuk z mirtu) znajdujący się tuż za boginią. Obok Wenus, po prawej stronie, można zauważyć grupę trzech postaci. Zefir, czyli bóg wiatru obejmuje nimfę Chloris, a spomiędzy jej warg wydobywają się kwiaty.

Nad postacią Wenus unosi się jej syn Kupidyn. Z zawiązanymi oczami strzela z łuku w kierunku trzech tańczących Gracji.

Prawdopodobnie trafi w środkową Castitas, symbolizującą Czystość. Po prawej stronie od niej, ozdobioną perłami widać Pulchritudo ukazaną jako Piękno. Po lewej, z dużą broszką na piersi stoi Voluptas – Rozkosz. Castitas, która zaraz zostanie ugodzona strzałą, wpatruje się w Merkurego, rzymskiego boga handlu i zysku.

Botticelli na swoim obrazie nie przekroczył liczby dziewięciu postaci, którą według ówczesnych traktatów uważano za graniczną dla powstania dobrego obrazu.

Artysta czerpał inspirację do namalowanej przez siebie sceny nie tylko z antycznych źródeł. „Wiosna” pokazuje indywidualny i niepowtarzalny styl Botticellego poprzez płynną linię, zwiewność szat, co stwarza delikatny, liryczny i melodyjny nastrój.

Istnieją różnorodne interpretacje tego dzieła.

Jest to alegoria władzy Wenus (postać centralna) – królestwo Wenus, gdzie dobro zwycięża zło jako realizacja humanistycznej utopii.

Obraz  ten to alegoria miłości Giuliana Medici i zmarłej przedwcześnie Simonetty Vespucci.

Obraz odwołuje się do religii chrześcijańskiej. Brzemienna Wenus i jej błogosławiący ruch ręki przypomina Madonnę, a Merkury  św. Sebastiana.

Obraz jest alegorią szczęśliwych rządów Wawrzyńca Wspaniałego.

„Wiosnę” Botticellego uznaje się także za niezwykły zbiór botaniczny, bowiem malarz na swoim obrazie przedstawił około 500 zidentyfikowanych roślin, z niemalże 190 różnymi kwiatami, a w przypadku aż 130 udało się rozpoznać konkretny gatunek.