Jego ojcem był Józef Wieczorkiewicz, który zmarł latem 1924r., pochowany został na cmentarzu w Międzyrzeczu w ówczesnym powiecie wołkowyskim. Żona Józefa, a matka generała, Julianna Wieczorkiewicz zmarła w latach 30-tych w majątku Leski także w tym powiecie. Została pochowana na cmentarzu w Porozowie, w grobie wspólnym ze swym synem Julianem, który był kapitanem Wojska Polskiego (uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 9 pułku piechoty Legionów, 4x odznaczony Krzyżem Walecznych) i zmarł nagle (prawdopodobnie na serce) 1 października 1929r.

Zwracamy się o pomoc:

prosimy o sprawdzenie, czy na tych dwóch cmentarzach są jakieś ślady po grobach rodziców i najmłodszego brata generała ( rocznik 1894)? A jeśli tak to prosimy o wykonanie zdjęć, które to zamierzamy zamieścić w książce. A jeśli nie ma grobów to przynajmniej prosimy o jakieś zdjęcia cmentarza w Porozowie i Międzyrzeczu. Zapewne po majątku Leski nie ma żadnego śladu, ale może jednak jest coś, co przetrwało z tamtych lat ?

Dodam jeszcze,że Wieczorkiewiczowie znaleźli się w majątku Leski w związku z ustawą o osadnictwie wojskowym. Bracia, Wacław i Julian – uczestnicy wojny z bolszewikami, skorzystali z przysługujących im uprawnień i wyjechali do osady Leski razem ze swoimi rodzicami.

Nikt nie przewidział przyszłych wydarzeń historycznych: generał zmarł w szwajcarskiej Genewie i tam jest pochowany, zaś rodzice i najmłodszy brat leżą dziś w białoruskiej ziemi.

Z 5-osobowej rodziny Wieczorkiewiczów w Polsce jest pochowany tylko drugi brat generała, Edward (o rok młodszy) – w Lublinie na cmentarzu przy ul.Lipowej.

Z pozdrowieniami oraz wyrazami szacunku i uznania za wytrwałość i pracę na rzecz utrzymania polskości , wiary i tradycji.

– napisał Władysław Mądzik, zwracając się na portalu znadniemna.pl z prośbą o zamieszczenie apelu. 

Gen. Wacław Scaevola-Wieczorkiewicz urodził się w rodzinie ziemiańskiej. Od 1911 do 1914 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. Przybrał wówczas pseudonim Rene Scewola, który potem stał się częścią jego nazwiska. W 1912 roku po odbyciu oficerskiego szkolenia wojskowego mianowany został podporucznikiem. Od 6 sierpnia 1914 do lipca 1917 służył w Legionach Polskich. Szczególnie wyróżnił się w bitwie pod Konarami. W 1915 roku awansowany do stopnia kapitana piechoty, obejmuje dowództwo III batalionu 1 pułku piechoty. W Wojsku Polskim od 1918, awansowany do stopnia majora. W czasie wojny polsko-bolszewickiej walczył na czele 9 pp Leg, a w ostatniej fazie wojny dowodził VI Brygadą Piechoty i w zastępstwie 3 Dywizją Piechoty. W 1921 stanął na czele Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie. Od 1923 był dowódcą 31 pułku Strzelców Kaniowskich. W latach 1923–1925 studiował w Akademii Wojskowej w Paryżu. W czerwcu 1926 zastąpił generała brygady Jana Hempla na stanowisku dowódcy 24 Dywizji Piechoty i Garnizonu Jarosław. W 1927 roku mianowany generałem brygady. W Jarosławiu działał aktywnie na rzecz rozwoju kultury, ochrony zabytków (członek Okręgowej Komisji Konserwatorskiej) i sportu. Stał na czele delegatury Ligi Morskiej i Kolonialnej. Był honorowym prezesem wojskowego klubu sportowego „Ognisko” i patronował Oddziałowi Związku Strzeleckiego „Strzelec”. W 1935–1939 był pierwszym przewodniczącym Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia i kierował sekcją konserwacji zabytków (1935–1939). Od 12 października 1935 do wybuchu II wojny światowej był dowódcą Okręgu Korpusu nr X w Przemyślu. W maju 1936 został prezesem zarządu Okręgowego Towarzystwa Przyjaciół Związku Strzeleckiego w Przemyślu. W czasie kampanii wrześniowej był dowódcą etapów najpierw Armii „Kraków”, a następnie Armii „Karpaty”. W 1940 przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służył w Inspektoracie Wyszkolenia Naczelnego Wodza. Po klęsce Francji działał w ruchu oporu. Działał też w organizacjach polonijnych. W 1943 roku osiedlił się w Szwajcarii, pracował w Towarzystwie Asekuracyjnym. Zmarł w Genewie i został pochowany na cmentarzu świętego Józefa. W 2010 roku jego imię otrzymał 14. dywizjon artylerii samobieżnej w Jarosławiu.