Obiecuje jednak, że ustąpi po dwóch latach, gdy sfinalizowane zostaną rozpoczęte przez niego prace odnowienia śródmieścia Pamiers.

Od pół wieku Trigano piastował 18 urzędów wybieralnych - był merem, szefem wspólnoty gmin, radnym departamentu oraz regionu, jak i deputowanym do Zgromadzenia Narodowego. Francuscy komentatorzy dali mu przydomek „nierdzewny”.

Do południowo-zachodniej Francji Trigano trafił w czasie II wojny światowej. Pochodzi z rodziny algierskich Żydów; uciekł z okupowanego przez Niemców Paryża do strefy zarządzanej przez kolaboracyjny rząd Vichy. Według Wikipedii w wieku lat 18 wstąpił do francuskiego Ruchu Oporu.

Po zakończeniu wojny ożenił się z dziewczyną z niewielkiej miejscowości Mazeres w pobliżu Pamiers.

Zanim zajął się polityką, Trigano pracował w rodzinnej firmie produkującej namioty. Jego brat Gilbert, który po wojnie organizował pobyty w Alpach byłych więźniów obozów koncentracyjnych i dostarczał tam namioty, rozwinął ten dobroczynny pomysł w wielkie międzynarodowe przedsiębiorstwo organizujące wakacje Club Med (Klub Śródziemnomorski).

W 1971 r. Trigano na prośbę mieszkańców Mazeres, gdzie miał gospodarstwo, kandydował jako bezpartyjny na mera i dostał 80 proc. głosów. Jak twierdzi, spełnił z naddatkiem obietnicę wyborczą stworzenia 100 miejsc pracy, gdyż z faktycznie stworzył ich 700.

Trigano, po czterech kolejnych kadencjach mera Mazeres, został merem Pamiers. Za jego kadencji ludność wzrosła o dwa tysiące osób; zorganizował tam łącznie 4 tys. miejsc pracy.

Mam 94 lata, ale głowa pracuje. Trzyma mnie praca. Codziennie idę pod prysznic – najpierw gorący, potem zimny i po godzinie znów mam 45 lat

– cytował najstarszego kandydata regionalny dziennik „la Depeche”.