Ten francuski myśliciel, urodzony 7 grudnia 1889 r., podobnie jak św. Augustyn po długich poszukiwaniach (jako 40-latek) przekroczył próg wiary katolickiej. Jest przedstawicielem chrześcijańskiego skrzydła egzystencjalizmu i filozofii nadziei, które są polemiką z ateizmem Sartre’a. Marcelowi zawdzięczamy rozróżnienie m.in. problemu i tajemnicy oraz dwóch sposobów życia, które określają słowa „być” i „mieć” (tym słynnym rozróżnieniem posługiwali się później Erich Fromm i św. Jan Paweł II). Myśliciel ten jest w Polsce dobrze znany, przełożono bowiem większość jego prac, m.in. „Dziennik metafizyczny”, „Homo viator. Wstęp do metafizyki nadziei”, „Od sprzeciwu do wezwania”, „Być i mieć”, „Tajemnicę bytu” oraz „Mądrość i poczucie sacrum”. Marcel jest autorem ostrzeżenia: „Społeczeństwo jako całość może popaść w szaleństwo, nawet jeżeli początkowo dotyka ono tylko […] ograniczonej grupy osób”.