W Europie rysie można spotkać w Karpatach, Polsce, Rosji, Skandynawii i na Białorusi. W Polsce najliczniej występują w Karpatach (około 100 osobników) w północno-wschodniej części kraju (Puszcza Białowieska, P. Knyszyńska, P. Augustowska, Mazury). W Polsce Północno-wschodniej rysi zostało już niezwykle mało. Przeprowadzone w 2015 r. tropienia wykazały, że może ich być niewiele więcej niż 40 osobników.

Dorosłe rysie to samotniki, które łączą się w pary jedynie na czas godów, przypadających  głównie w marcu. 
Rysie zajmują zazwyczaj rozległe terytorium, którego wielkość zależy od bogactwa w pokarm, a w przypadku samców również od obecności samic. Pokarm rysia stanowią głównie sarny, a także większe ssaki kopytne – jelenie, młodociane łosie i dziki. Ważnym uzupełnieniem diety rysia są też mniejsze ssaki – zające, gryzonie (bobry, myszy) oraz  ptaki. 

Rysie starają się upolować dużą ofiarę raz na dobę. Dorosłym rysiom udaje się to raz na 38 godzin, zaś tym mniej doświadczonym raz na 105 godzin. Najskuteczniejsze są samice opiekujące się młodymi. Szacuje się, że każdego roku dopadają aż 190 większych zwierząt. Codziennie podejmują nawet cztery próby zdobycia pokarmu. Zazwyczaj na polowania wybierają się od zmroku do wschodu słońca. Potrafią bezszelestnie zbliżyć się do swoich. Gdy nadarzy się okazja rzucają im się do gardła. Mają wystarczająco dużo siły, by obalić je na ziemię. Po skutecznym polowaniu nie zjadają wszystkiego. To co zostanie najczęściej zakopują, aby mieć zapas na później. Ich dzienne zapotrzebowanie na mięso wynosi od 1,5 do 2 kg.
    
Rysie potrzebują rozległych i trudnodostępnych obszarów leśnych, występują jedynie na obszarze ok. 12 % polskich lasów. Obecnie ryś jest zwierzęciem objętym ścisłą ochroną gatunkową.