Szalej jadowity (Cicuta virosa L. ) –  silnie trująca roślina należąca do rodziny selerowatych. Roślina jest szeroko rozprzestrzeniona na półkuli północnej, kwitnie od czerwca do sierpnia. Z bliska widać, że w rzeczywistości kwiaty zebrane są w tzw. "baldachy" (to rodzaj kwiatostanu, w którym pojedyncze kwiaty wyrastają z tego samego miejsca na niemal jednakowej wielkości szypułkach). Ich łodyga jest rozgałęziona i pusta w środku, a liście mają trójkątny zarys.

Nasiona dojrzewają od połowy sierpnia przez wrzesień, roznoszone są przez wodę. Występuje w miejscach podmokłych, na brzegach stawów, przy rowach, na torfowiskach, w szuwarach.

Zawiera trujący wielonienasycony alkohol – cykutoksynę bardzo silnie toksyczny; już spożycie niewielkich ilości powoduje silne zatrucie. Cykutotoksyna to tzw. jad skurczowy, działający na rdzeń przedłużony - część tyłomózgowia, w którym skupione są ośrodki nerwowe, odpowiedzialne za funkcje odruchowe, czyli nie zależące od naszej woli: m.in. układ oddechowy, układ ruchowy, układ naczynioruchowy, układ krążenia. Już małe dawki cykutotoksyny wywołują silne drgawki. W zależności od przyjętej dawki toksyna pobudza ośrodki parasympatyczne mózgu, drażni je, wywołuje porażenie nerwu błędnego.

Objawy zatrucia występują szybko, do 20 minut po spożyciu. Są to: ślinotok, pieczenie w jamie ustnej, mdłości, wymioty, rozszerzenie źrenic, drgawki, utrata świadomości, trudności w oddychaniu. Śmierć może nastąpić wskutek porażenia ośrodka oddechowego.

Tradycja literacka głosi, że wskutek otrucia cykutą zmarł między innymi Sokrates.Motyw trującej cykuty pojawia się w różnych utworach literackich, np. w powieści Agathy Christie „Pięć małych świnek”.