Rumianek pospolity pojawia się na łąkach, ugorach, wśród łanów zbóż, przy drogach, na obrzeżach lasów lub ogrodach.

Rumianek można pomylić
Znakiem rozpoznawczym rumianku są kwiaty, które pojawiają się od maja do października. One także stanowią cenny surowiec zielarski. Podczas zbierania ich trzeba jednak pamiętać, że w naturze, a nawet na plantacjach, można spotkać wiele roślin wyglądem przypominających rumianek, ale pozbawianych leczniczych właściwości (mowa tu np. o rumianie polnym czy marunie bezwonnej).
By nie doszło do pomyłki, należy przyjrzeć się koszyczkom, które powinny być puste w środku, a roztarte przyjemnie pachnieć (u żadnego innego gatunku te dwie cechy nie występuję jednocześnie).
Rumianek jest rośliną jednoroczną. Dziko występuje na polach, przydrożach. Jest rośliną długiego dnia, światłolubną. W uprawach rolnych jest chwastem. Wymagania glebowe minimalne. Dobrze plonuje zarówno na glebach piaszczystych jak i gliniastych. Rumianek rośnie do 60 cm wysokości (uprawne odmiany do 80 cm) o wzniesionych, nagich, mocno rozgałęzionych pędach. Pędy są porośnięte liśćmi skrętolegle ułożonymi. Roślina posiada mocny, charakterystyczny aromat.

Roślina lecznicza
Kwiat rumianku (Matricariae flos) – wysuszone koszyczki o zawartości minimum 4 ml/kg olejku eterycznego oraz nie mniej niż 0,25% 7–glukozydu apigeniny. Surowiec zawiera także flawonoidy, związki kumarynowe, śluz, cholinę, sole mineralne. Znajdujący się w nich olejek zawiera wiele związków o specyficznym działaniu leczniczym. Należy do nich m.in. antyalergiczny chamazulen, a także bisabolol, który rozkurcza mięśnie gładkie jelit, ma właściwości przeciwbakteryjne i przeciwzapalne

Działanie
W medycynie i kosmetyce używa się olejku. Najczęściej jest stosowany doustnie jako środek przeciwzapalny i przeciwskurczowy układu pokarmowego, ma też działanie przeciwalergiczne. Użyty zewnętrznie przeciwdziała stanom zapalnym skóry. Stosowany wewnętrznie w nieżycie jelit i żołądka, zewnętrznie na owrzodzenia skóry, hemoroidy, rumień, oparzenia słoneczne i termiczne I i II stopnia.
Dzięki wymienionym aktywnym biologicznie składnikom kwiaty rumianku mają właściwości: przeciwzapalne, przeciwalergiczne, bakteriobójcze, moczo- i żółciopędne, uspokajające, przeciwbólowe.
Łagodne działanie rumianku powoduje, że można go z powodzeniem stosować u małych dzieci, nawet u niemowląt i noworodków. Napar z koszyczków rumianku sprawdza się np., gdy maluch ma kolkę, ząbkuje, jest niespokojny lub trudno mu zasnąć.

Napar z rumianku – kiedy go stosować?
Z suszonych kwiatostanów rumianku przyrządza się napar lub nalewkę do użytku wewnętrznego. Przetwory te są wskazane m.in. w przypadku: dolegliwości żołądkowo-jelitowych takich jak wzdęcia lub skurcze (zwłaszcza o podłożu nerwowym); zaburzeń trawienia; schorzeń wątroby, woreczka żółciowego i nerek; braku apetytu; bolesnego miesiączkowania; stanów napięcia i stresu; bezsenności.
Napar z koszyczków rumianku można nie tylko popijać. Stosuje się go także zewnętrznie w różnej postaci i w różnych przypadłościach. Należą do nich: płukanie w stanach zapalnych błon śluzowych jamy ustnej i gardła; przemywanie oczu w przypadku zmęczenia, podrażnienia oraz zapalenia spojówek;  okłady i przemywanie skóry przy podrażnieniach, powierzchownych oparzeniach (np. słonecznych) oraz ranach, niewielkich czyrakach; płukanie w zapaleniach skóry i błon śluzowych odbytu, narządów płciowych, dróg rodnych; kąpiele wskazane w celu wygładzania skóry i poprawy nastroju; inhalacje przy katarze.

Przepis na napar i okłady z rumianku:
Dużą łyżkę koszyczków rumianku zalej 1 szklanką  wrzątku i pozostaw pod przykryciem na 10 minut. Przecedź. Do okładów, zamiast naparu, możesz użyć suszonych kwiatów rumianku rozparzonych wrzątkiem, a następnie owiniętych w płótno lub gazę.