Białowieski Park Narodowy stanowi zaledwie jedną szóstą polskiej części Puszczy Białowieskiej. Pozostały obszar, czyli 5/6 - zarządzany przez Lasy Państwowe - zajmują trzy nadleśnictwa: Białowieża, Browsk i Hajnówka. Około dwóch trzeciej powierzchni tych puszczańskich nadleśnictw zajmują rezerwaty przyrody i inne obszary, na których nie prowadzi się gospodarki leśnej. 

W Rezerwacie Ścisłym Białowieskiego Parku Narodowego przyroda pozostawiona sama sobie często dąży do ujednolicenia – w ostatnim półwieczu zniknęło stamtąd bezpowrotnie 30 gatunków. Działania ochrony czynnej są niezbędne, abyśmy nie utracili cennych gatunków na pozostałym obszarze Puszczy Białowieskiej. Zostawienie przyrody samej sobie, w imię ochrony naturalnych procesów – może  oznaczać znikanie poszczególnych gatunków czy cennych siedlisk. Puszcza taka jaką znamy jest unikatową przyrodniczo pozostałością dawnych lasów, a bez pomocy człowieka zmniejszy się jej różnorodność.

Ciekawostki o Puszczy Białowieskiej
W 1915 r. do Puszczy Białowieskiej wkroczyła armia niemiecka. W ciągu zaledwie 3,5 roku wycieli oni blisko 5 mln m sześć. drewna, ogołacając z drzew 6,5 tys. ha. Aby ułatwić wywóz drewna, pokryli Puszczę siecią 300 km kolejek wąskotorowych.

W latach międzywojennych Puszcza Białowieska była miejscem polowań prezydenta Ignacego Mościckiego. Jego gościem podczas polowań był m.in. Herman Goering, jeden z czołowych polityków III Rzeszy. Podczas czterech polowań zabił w sumie 19 dzików, 4 wilki i lisa.

Adam Loret, pierwszy dyrektor naczelny Lasów Państwowych, uratował od wyrębu PB, zrywając kontrakt na jej eksploatację przez angielską firmę Century. Przyczynił się do utworzenia Białowieskiego Parku Narodowego. Zamordowany przez Sowietów w 1939 r.

Puszcza Białowieska to największe skupisko żubrów w Polsce. 1 stycznia 2016 r. żyło ich tam 578  (320 samic i 258 samców). Według źródeł w 1939 r. na tym samym terenie było zaledwie 16 sztuk tych zwierząt.