Brzegi od północy i północnego zachodu są bardzo strome, porośnięte lasem świerkowo-sosnowym z dużą domieszką drzew liściastych. Od lat Jaczno uchodzi za najpiękniej usytuowane jezioro na ziemi suwalskiej.
Jezioro ma liczne malownicze zatoki i przewężenia. Woda jest czysta o charakterystycznym odcieniu zieleni. Taką barwę wody, niespotykaną na Suwalszczyźnie, jezioro zawdzięcza intensywnemu rozwojowi glonu Chlorella. Duże ilości glonów, występujące w tym jeziorze, opadając jesienią na dno powodują systematyczne podnoszenie się jego poziomu. Próba sondażu strefy dennej wykazała, że osady biogeniczne osiągnęły już grubość 20 m.

Na jeziorze  występuje bogata szata roślinna: trzcina pospolita, oczeret jeziorny, pałka, sitowie, tatarak. W zatokach są stanowiska grążela żółtego oraz niektórych gatunków rdestnicy.

Jaczno to jezioro, w którym lód w okresie zlodowacenia ustąpił znacznie później niż w okolicznych jeziorach. Dlatego jest od nich młodsze o kilka tysięcy lat. Obserwowane z pobliskiego wierzchołka (286 m), wydaje się bardzo nisko położone ze swoją wysokością lustra wody 163,9 m. Jest to osobliwość, ponieważ tak dużej deniwelacji nie spotyka się na Niżu Polskim.

Osobliwością nadjeziornej skarpy są tzw. wiszące torfowiska – zespół źródlisk torfowych występujących na stokach nachylonych pod kątem 40–45°. W sąsiedztwie przyczółka Jaczno rośnie najgrubszy jesion na Suwalszczyźnie o obwodzie 5,12 m.

Z południowego krańca jeziora wypływa rzeczka Jacznianka (Jaczniówka) łącząca Jaczno z jeziorem Kameduł.
Wokół jeziora prowadzi siedmiokilometrowy szlak turystyczny. Trasa zaczyna się i kończy we wsi Smolniki, a cały szlak oznakowany jest kwadratem białego koloru z przekątnym żółtym pasem.

Wędrując dookoła jeziora można zapoznać się z szeregiem interesujących walorów: przyrodniczych, geomorfologicznych oraz kulturowych (zabytkowa kapliczka cmentarna w Smolnikach, młyn wodny w Jacznie).