Od średniowiecza nazwa ta powszechnie występuje w chrześcijaństwie, ale także w judaizmie i islamie. Obszar ten obejmuje Palestynę i Izrael jako miejsca rozgrywania się wydarzeń Starego i Nowego Testamentu. W szerszym znaczeniu Ziemia Święta oznacza część Bliskiego Wschodu, w której skład wchodzą państwa: Liban, Syria, Izrael wraz z Palestyną, Jordania, część Egiptu z Górą Synaj, niekiedy nawet południowa Turcja.

Geografia Ziemi Świętej
Ziemia Święta leży w zachodniej części Azji, nad brzegami Morza Śródziemnego, po obu stronach Jordanu. Obszar ten można podzielić na cztery krainy: równinę nadmorską, płaskowyż zachodni (góry Galilei, Samarii i Judei), rów jordański, Transjordanię. Wszystkie krainy położone są równolegle do siebie, przebiegając południkowo z północy na południe.

Szczególne atrakcyjne rejony.

Na południe od Karmelu znajduje się równina Szaron, która obfituje w doskonałe pastwiska, żyzną glebę pod winnice i gęste lasy dębowe. Ciągnie się ona na przestrzeni 90 km i sięga do Tel Awiwu. Dalej na południe rozciąga się Szefela, bardzo urodzajna nizina. 

Galilea jest szerokim Pogórzem Libanu, jest to najpiękniejsza i najżyźniejsza kraina. Piękno krajobrazu podkreślają bliskie góry, które często pokryte są śniegiem - Hermon (2814 m) oraz Liban (3360 m). Południową część Galilei zajmuje równina Ezdrelon, kraina niezmiernie urodzajna, z której wyrasta samotna i urocza Góra Tabor (588 m), a od południowego wschodu otaczają ją Góry Gilboa (497 m).

Pogórze Judzkie to kraina w której centralnej części leży Jerozolima. Wschodnie zbocza gór judzkich opadają stromo ku dolinie Jordanu i Morzu Martwemu. Malownicza Pustynia Judzka poprzecinana jest głębokimi i bezwodnymi jarami oraz usiana licznymi grotami. Dalej w kierunku południowym leży majestatyczna Pustynia Negeb.

Rzeka Jordan wypływa pod Hermonem i bierze początek z trzech źródeł, które łączą się na wysokości 43 m n.p.m. Jordan po połączeniu wód z trzech źródeł płynie urodzajną równiną o tropikalnej roślinności. Następnie wody rzeki przepływają przez Jezioro Genezaret. Po opuszczeniu jeziora, Jordan spływa do Morza Martwego, gdzie kończy swój bieg.

Klimat Ziemi Świętej
Najzimniejszym miesiącem jest styczeń, a najcieplejszym sierpień. W lecie dni są krótsze niż w Polsce, a w zimie dłuższe. Słońce w najdłuższym dniu (21 czerwca) świeci 14 godzin, zaś w najkrótszym (22 grudnia) 10 godzin. Charakterystyczne jest krótkie trwanie zmierzchu, po zachodzie słońca prawie natychmiast zapada noc.

Ziemia Święta ma tylko dwie pory roku: suchą (lato) i deszczową (zima). Pora zimowa rozpoczyna się w październiku i trwa do kwietnia. Największe ulewy występują w grudniu i styczniu.

W Ziemi Świętej istnieją trzy strefy klimatyczne. Klimat śródziemnomorski w strefie przybrzeżnej, z łagodną zimą i gorącym latem, ze średnią temperaturą w skali roku 20°. Klimat umiarkowany na płaskowyżu i w górach ze średnią temperaturą 17°. Klimat tropikalny w dolinie Jordanu ze średnią temperaturą 25°.
Roczny opady deszczu zależne są od szerokości geograficznej i wysokości nad poziom morza i kształtują się od 900 mm do 250 mm. Śnieg pada niezmiernie rzadko i w małych ilościach. Na nizinie nadmorskiej występuje obfita rosa w czasie od czerwca do sierpnia, a w górach we wrześniu.

Wiatry zimne i suche, które w lecie wieją z północy i z północnego wschodu, łagodzą upały tej pory roku. W zimie natomiast wieje wiatr z południowego zachodu, który łącząc się z wiatrem zachodnim (od morza) przynosi deszcz. Wiosną i jesienią często wieje gorący wiatr ze wschodu (z pustyni), zwany po arabsku „szarqijeh” i wiatr południowo-wschodni nazywany po arabsku „chamsin” (wieje zazwyczaj 49 dni w roku), obydwa są bardzo szkodliwe dla rolnictwa i dla zdrowia mieszkańców.

Flora i fauna Ziemi Świętej
Botanicy zwracają uwagę, że bliskość pustyni i Morza Śródziemnego oraz różnorodność stref klimatycznych sprzyja bogactwu flory w sumie istnieje aż  6.380 gatunków roślin z czego 3.600  to gatunki rodzime. Wzdłuż wybrzeża i na stokach płaskowyżu, można zobaczyć pinie z Aleppo, cyprysy, oliwki, chleb świętojański, drzewa migdałowe, morwowe, granaty, winorośl, akacje, palmy daktylowe i wiele innych. W dolinie Jordanu przeważa roślinność strefy tropikalnej: palmy, akacje, jabłoń sodomska. W górach, w niektórych okręgach Galilei rosną lasy dębowe.

Zoologowie szacują, że rodzima fauna to ok. 400 gatunków kręgowców. Ssaki stanowią prawie jedną trzecią tej liczby.  Z dzikich zwierząt najczęściej występują szakale, zające, wilki, gazele, hieny, żbiki, antylopy, koziorożce, dromadery. W Jeziorze Galilejskim znajdują się liczne i ciekawe gatunki ryb, między innymi: musht – tzw. ryba św. Piotra, brzany, sumiki karłowate, łobany, karpie, sardynki.
Ptaków jest blisko 300 gatunków, a liczba gatunków gadów przekracza 90. Do tej liczby należy dodać 20 do 30 tys. gatunków owadów. Ochronie zwierząt sprzyjają parki narodowe i rezerwaty.