W okresie kiedy Polska zniknęła z mapy świata, wyspa Nowy Amsterdam mogła choćby tylko od strony geograficznej przypominać o Polsce – pisze Marek Arpad Kowalski w książce ,,Kolonie Rzeczypospolitej”.

Pierwszy raz wyspa została odkryta przez portugalskich żeglarzy w latach 1552 i 1559. W roku 1633 przypłynęli do niej Holendrzy, nadając jej nazwę Nowy Amsterdam. 

Adam Piotr Mierosławski był synem pułkownika  Adama Kaspra Mierosławskiego - adiutanta marszałka Francji  Davouta. Uczestniczył w Powstaniu Listopadowym, z kadeta awansował na podoficera i został odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, został ranny w obronie słynnej reduty Ordona. Uciekł z rosyjskiej niewoli i przedostał się do Francji. 

Od 1832 roku rozpoczął karierę marynarza. W 1835 zaciągnął się na okręt wojenny, w szybkim czasie uzyskał stopień oficerski i po kilku latach doszedł do rangi kapitana. W 1841 roku wypłynął na swoim statku ,,Łabędź z Granville” w podróż dookoła świata. 

W tamtym czasie o małej wyspie zupełnie zapomniano nie było jej na mapach i locjach morskich. Gdy dopłynął na wyspę, Mierosławski uznał się za jej odkrywcę i naniósł  jej położenie na mapach – zajął ją w imieniu Francji, gdyż pływał pod jej banderą. Otrzymał prawo do jej własności. Wobec natychmiastowej interwencji Korony Brytyjskiej oświadczył, że „raz zatkniętej chorągwi nie zwinie, a jeżeli kto bądź użyje siły przeciwko niemu, natenczas wywiesi polską flagę i pod nią się zagrzebie”.

Orthographic projection centred over Ile Amsterdam - grafika Geo Swan 

Wyspa oznaczona jest białym punktem

Nowy Amsterdam należy do Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych. Obecnie wchodzi w skład Narodowego Rezerwatu Przyrody Francuskich Terytoriów Południowych. Jest wyspą wulkaniczną o średnicy 10 km, najwyższy szczyt na wyspie ma wysokość 881 m.n.p.m. Od strony zachodniej brzeg wyspy tworzą malownicze, strome klify, wznoszące się od 400 do 700 m. Klimat na wyspie jest umiarkowany, morski, bez śniegu i mrozu lecz ze stale wiejącym wiatrem zachodnim. Średnia temperatura to ok. 16 °C.

Duża wilgotność sprawia, że na wyspie rośnie bujna roślinność, m.in. drzewa Phylica arborea, spotykane również na atlantyckich wyspach Tristan da Cunha. Kiedyś drzewa te pokrywały wyspę do 200 m jej wysokości, potem większość z nich została bezmyślnie wycięta.

Drzewa w dużym stopniu zniszczyło zdziczałe stado bydła. W styczniu 1871 r. pewien rolnik z wyspy Reunion wraz z rodziną chciał osiedlić się na wyspie, usiłując hodować bydło i uprawiać ziemię. Po sześciu miesiącach farmer zrezygnował z osiedlenia się i wraz z rodziną odpłynął. Powodem mógł być niedostatek słodkiej wody. Wyspa nie jest duża, nie ma na niej rzek. Woda deszczowa łatwo wsiąka w porowate, wulkaniczne skały. Pozostawione bydło zdziczało i niszczyło roślinność. W 2010 roku w trosce o florę wyspy wybito ostatnie zwierzęta ze zdziczałego stada.   

Na wyspie występują liczne gatunki ptaków morskich, uchatki i słonie morskie. Gnieździ się tu endemiczny gatunek albatrosa – albatros białolicy. Ocean wokół wyspy obfituje w kraby.

Na północnej części wyspy, na płaskowyżu wzniesionym 30 m.n.p.m. od 1949 roku istnieje niewielka baza naukowa-badawcza i stacja meteorologiczna. Do bazy prowadzi z wybrzeża jedyna droga na wyspie. W bazie Martin-de-Viviès, która pełni rolę stolicy tego terytorium, mieszka w na stałe ok. 20 naukowców.

Na tyłach stacji stoi maleńka kapliczka Notre Dame de l'Ocean - Matki Bożej Patronki Oceanu. Na skalistym wybrzeżu w miejscu zwanym La Virgen, na skałce umocowana jest mała figurka Maryi patrzącej w ocean.